kişinin kendini stand by devresinde alıp da uzaktan gözlediginde gördügü manzara karşısında dudaklarından dökülen cümlelerden biridir.bu zamana kadar iyi kötü ugraşmış hayatta herhangi bir balta yahut herhangi bir nesneye sap olmak için çaba sarfetmiştir.koşmuş terlemiş hatta yetmemiş terli terli de koşmuştur.kimi çukurlarda düşüp dizini kanatmış,kanayan yaralarına tuz basıp yoluna devam etmiştir.inanç denen o saglam kalesini sıkı korumuş ve yıkılmasına asla izin vermemek için and içmiştir.annesinin “iyilik er kişinin kötülük her kişinin işi” sözünü kendine düstur eylemiş,kalbine bir çizik atanlara dahi sabırla yaklaşmış, affedici olmuş,zerdüştün üst insan diye bahsettigi kavrama yaklaşabilmek adına mülteci bir istegi olmuştur.
fakat arkadaş gel gör ki şu an dışardan kendine bakmakta olan kişi farketmiştir ki bırakın arpayı,arpanın boyunun karekökü kadar bile yol alamamış,aldıgı darbeler nice kabuklar yaratmış,çabaları,istekleri,ve içinde iyiye dair ne kadar inancı varsa hepsi havada homojen hale gelip kaybolmuştur.ve cevabını alamayacağı bir soru ile başbaşa kalmıştır;
ben nerede yanlış yaptım?