32 yaşın bittiği, ikinci baharın başladığı günlerdeyim. "Yitirilmiş geçmişle, belirsiz bir gelecek arasında yaşama sevincini yitirme" demişti bir dost. Ben de ömrümce beni ayakta tutan yaşama sevincime bir kez daha sarıldım, yeni yaşımın bana getireceği rüzgarlara bıraktım kendimi.

Dopdolu geçen bunca yılda neler yaptım, onca uğraştan, sıkıntıdan elime ne kaldı diye düşünür oldum sık sık. Ve 9 yaşındaki oğlumu buldum hep listenin en başında. O güzel gözleriyle hayatıma ışık tutan, iliklerime kadar can veren, "anneciğim, seni çok seviyorum" demeyi hiçbir gün ihmal etmeyen bebeğimi. O, sevgilerin ve mutlulukların en anlatılmazını, en doyulmazını…

Doğduğumdan bu yana hep "kocaman" hissettim kendimi ailemin sayesinde. Hep güvendiler ve bunu daima hissettirdiler bana. Birilerin hayatında hep önemli olduğumu hissettim ve bunun bilinciyle hareket etmeyi öğrendim zaman içinde. İşte bu yüzden ömrümce sorumluluktan kaçmadım ben. Beni herkes "asi kız" olarak bilirken ben hep başkalarının hayatını yaşadım bugüne dek. Birilerinin hayatını daha özel kılabilir miyim diye uğraşıp emek verdim mümkün olduğunca… Ve şimdi fark ediyorum ki 32 koca yılın yarısını başkalarına ödünç vermişim. Oysa özenle numaralayıp kütüphanenize yerleştirdiğiniz kitaplar gibi, o yıllar da geri verilmiyor ödünç alanlar tarafından. Ve hayat kütüphanenizin fihristinde o numaralar hep boş kalıyor, siz yeni kitaplara yeni numaralar verirken…. Yerleri hiçbir zaman dolmuyor.

18 yaşımdaydım onunla tanışıp flört etmeye başladığımda. Öncesinde erkek arkadaşlarım olmuştu elbet ama çok çocuktum o zamanlar. Bu seferki daha farklıydı benim için. Ablamın arkadaşının  arkadaşıydı. Sanki sırf öyle olduğu için farklı bir saygı duymuştum ona. Bana olan ilgisi, geniş arkadaş çevresi, sıcak konuşmaları yaklaştırdı beni ona. İkimizde kalabalık toplantılardan hoşlanıyor, birbirimizi daha iyi tanımak için yalnız kalmamız gerektiğinin farkına varamıyorduk. Ve 3 sene sonra evlendik. İşte her şeyin sonu olan sürece girmiştik. Bir evin içinde, yetişme tarzları, aile yapıları birbirinden son derece farklı iki insanın bir arada yaşama mücadelesini verdik beraberce. İkimiz de mutsuzduk fakat ikimizde birbirimizin dostluğunu kaybetmek istemiyorduk. Kendi tercihimizle çıkmıştık bu yola ve ne olursa olsun kol kırılacak, yen içinde kalacaktı. 2 yıl sonra güzel oğlumun doğumu evliliğimizi 7 yıl daha götürdü. Tam "yolun ortası"na gelmiştim ki nefes alamadığımı hisseder oldum. Dünya üzerime üzerime geliyordu. İşte öyle bir andır insanın yaşama sevincini yitirdiğini hissetmesi… Zamanla dostluk, sevgi, ilgi, nezaket gitmiş yerine insanın hiç kimseye yakıştıramayacağı davranışlar gelmişti. 29 yaşımı henüz bitirmiştim ki ayrıldık.

İşte böyle bir paragraflık bir yer tutuyor bu evlilik tüm hayatımda, tam 12 yılımı almış da olsa… Ama oğlum bana bu bir paragraftan kalan en büyük ödül ve onunla yaşadığım 9 sene üzerine fasiküller yazabilirim size… Ve biliyorum ki ömrümün en güzel paragraflarında hep onun adı en başta olacak.

Şimdi yine her şeyin başındayım. ve yeni bir hayat beni bekliyor.bu sene üniversiteye başladım ve bundan sonra ki yaşamımda atacağım adımlar daha sağlam ve dikkatli olacak. hayat güzel yaşamak güzel artık mutluluk istiyorum. Ve "ben bu mutluluğu hak ediyorum.
Artık her şey güzel olacak biliyorum.
Çünkü bugün benim doğumgünüm!